Γκαιμπελίσκοι όλου του κόσμου, ενωθείτε! Γράφει η Θεοδώρα Τάγρου, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο η Αριστερά στην Ελλάδα να χρησιμοποιεί τις μεθόδους του Ναζισμού όλο και πιο συχνά. Κυρίως το ΚΚΕ και δευτερευόντως το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, μέσω του γκεμπελισμού προσπαθούν να παρουσιάσουν ότι όσοι αντιδρούν στις προτάσεις τους είναι φασίστες-χρυσαυγίτες-ρουφιάνοι-παρακρατικοί-ασφαλίτες-κλπ.

Για παράδειγμα, πριν μερικούς μήνες είχαν έρθει στο φως αποδείξεις που έδειχναν ότι το ΠΑΜΕ (συνδικαλιστικό όργανο του ΚΚΕ) έκανε ρουσφέτια, τοποθετώντας στη ζώνη του Περάματος ναυτεργάτες που ανήκαν ιδεολογικά και πολιτικά στο ΚΚΕ, και παραγκωνίζοντας οποιονδήποτε άλλον άξιο εργαζόμενο. Προφανώς, οι ναυτεργάτες που παραγκωνίσθηκαν διαμαρτυρήθηκαν και έβγαλν το θέμα στα ΜΜΕ. Τότε, το ΠΑΜΕ εξέδωσε μία ανακοίνωση, στην οποία εν ολίγοις παρουσίαζε τους διαμαρτυρόμενους ναυτεργάτες ως «ακροδεξιά στοιχεία», «χρισαυγίτες», κλπ. Μετά από αυτό, οι παραγκωνισθέντες εργάτες αναγκάστηκαν και αυτοί να βγάλουν μία ανακοίνωση, στην οποία εξηγούσαν τα αυτονόητα: ότι δεν είναι, δηλαδή, χρυσαυγίτες και ότι ανήκουν ιδεολογικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

Τα ίδια, πάνω-κάτω, συμβαίνουν και τώρα, με τις γενικευμένες καταλήψεις στα πανεπιστήμια της χώρας. Η ΚΝΕ και οι αριστερίστικες συνιστώσες της (ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΝΑΡ, ΕΑΑΚ, κλπ) προσπαθούν να «αποδείξουν» ότι οποιαδήποτε φωνή αντιτίθεται στις καταλήψεις και στους τραμπουκισμούς των ιδεολογικών Νεάντερνταλ προέρχεται αποκλειστικά από τον ακροδεξιό-νεοφασιστικό χώρο. Είναι γνωστή η τακτική και λέγεται «ηθική δολοφονία» του αντιπάλου. Προσπαθούν, δηλαδή, εξ΄αρχής να πείσουν τους υπόλοιπους ότι τα άτομα που αντιδρούν στα σχέδια των «επαναστατών» είναι ναζιστές. Έτσι, οι υπόλοιποι προκαταλαμβάνονται αρνητικά και είναι καχύποπτοι απέναντι σε κάποιον που τους μιλάει για μη-καταλήψεις, αφού τον υποπτεύονται ως «φασίστα».

Η Αριστερά, λοιπόν, υιοθετεί τη συμπεριφορά της ανώνυμης μάζας: επιτίθεται σε όποιον διαφωνεί μαζί της και τον «λιντσάρει» με γκεμπελίστικο τρόπο. Το ερώτημα είναι: θέλουμε αυτή τη νοοτροπία να επικρατεί στα ελληνικά ΑΕΙ του 2011 ή κάποια καλύτερη, πιο σύγχρονη και πιο σεβάσμια απέναντι στους φοιτητές και, κατ’ επέκταση, απέναντι στα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα;