Η Bailey Rose είναι μια 16χρονη κοπέλα σαν όλες τις έφηβες της ηλικίας της. Πάει σχολείο, θέλει να πάει κολλέγιο, ασχολείται με τη γυμναστική και της αρέσει να ρουφάει τη ζωή. Ξαφνικά και δίχως καμία αιτία, ένα πρωινό δεν μπορούσε να κουνήσει τα πόδια της. Δεν μπορούσε να περπατήσει. Αμέσως μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου υποβλήθηκε σε εξετάσεις. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τι είχε πάθει. Νευρολογικά όλα λειτουργούσαν άψογα, το ίδιο και οι μύες, τα οστά, η σπονδυλική στήλη, τα πάντα. Η Bailey έμεινε καθηλωμένη στο κρεβάτι επί... 11 ολόκληρες ημέρες. Έντεκα ημέρες που έβλεπε τη ζωή της δίχως λόγο να αλλάζει. Δεν γνώριζε εάν θα περπατήσει πλέον ποτέ.
Η κατάθλιψη της χτυπούσε την πόρτα. Η Bailey καθόταν στο αναπηρικό καροτσάκι αμίλητη και κοίταζε το ταβάνι. Το προσωπικό του νοσοκομείου ζούσε το δράμα της 16χρονης. Την είχε συμπαθήσει και περισσότερο από όλα δεν μπορούσε να κάνει το παραμικρό για να την ανακουφίσει, να της δώσει μια ελπίδα. Ιδιαίτερα μια νοσοκόμα, πήγαινε τα βράδια στο προσκέφαλο της και της μιλούσε με τις ώρες, όταν νόμιζε πως η Bailey κοιμόταν.
Έτσι ξαφνικά που ήρθε, έτσι ξαφνικά και χάθηκε και ένα πρωινό μετά από 11 μέρες, η Bailey άρχισε να περπατάει πάλι κανονικά, όπως πριν. Λίγο πριν βγει από το νοσοκομείο ρώτησε πότε έχει βάρδια η αγαπημένη της νοσοκόμα. Όταν την είδε, κάθισε στο αναπηρικό της καροτσάκι, όπως έκανε, την πλησίασε και τότε σηκώθηκε και την αγκάλιασε. Η αντίδραση της νοσοκόμας είναι εκπληκτική…
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΕΣ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ ΧΩΡΙΣ ΥΒΡΕΙΣ. Παρατηρούμε ακραίες τοποθετήσεις αναγνωστών. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ δεν θέλουμε να μπαίνουμε στη δύσκολη θέση να μην βάζουμε ΟΛΑ τα σχόλια. Δόξα στο Θεό η Ελληνική γλώσα είναι πλούσια ωστε να μην χρειάζονται ακραίες εκφράσεις.