Οι σκέψεις μας για το ευρώ φραγμός στην λαίλαπα που σκόρπισαν.

Με το που ξεκίνησε η κρίση κυριάρχησε παντού ο οικονομικός πατριωτισμός που σαν ιδέα την εντοπίσαμε εδω  το 2008.

Σημειολογικά αυτή είναι η πρώτη και η πιο απλοϊκή λύση  που έχεις μπροστά σου σε μια τέτοια περίπτωση.  Λειτούργει σαν ένστικτο αυτοσυντήρησης σε εθνικό, συλλογικό,  οικογενειακό, ή ατομικό επίπεδο.

 Το σώστε τις επιχειρήσεις μας  την οικονομία μας την ζωή μας  τις  δουλειές  μας κυριαρχεί ακόμη  και  προσωπικά σήμερα παντού.

Σε μια Ευρώπη που δεν είναι κράτος και δεν έχει  κοινή συνείδηση, αυτό λειτούργησε καταστροφικά καθώς το εθνικό συμφέρον ως ζητούμενο κυριάρχησε.

Θυμίζω ότι τον Μάρτιο του 2010 ο Παπανδρέου πήγε στο Σαρκοζί για στήριξη. Αντί για στήριξη- και μέσα στην παράνοια του Προστατευτισμού των Γαλλικών επιχειρήσεων όπως αποκαλούνταν τότε ο οικονομικός πατριωτισμός- ο Πρόεδρος της Γαλλίας  πριν από οτιδήποτε άλλο του πούλησε 6 φρεγάτες.

Αντί η ένωση να έχει πολιτικούς με όραμα  ώστε να αλλάξουν την Ατζέντα,  για να τονωθεί η συνοχή της ευρωπαϊκής οικογενείας και η αίσθηση της κοινής μοίρας,  παραδόθηκε άνευ ορών στην  τρέλα της αυτοσυντήρησης.

Πολύ εύκολα αποκάλεσαν ολόκληρες ομάδες λαών PIGS πράγμα που οδήγησε στην στοχοποίηση και τον διασυρμό τους. Και αφού έκαναν πολύ δύσκολη πολιτικά την διάσωση τους, αποφάσισαν ότι το ευρώ  πρέπει να σωθεί, και άρα πρέπει να τους σώσουν γιατί αλλιώς  θα απειλείτο το ευρώ.

Ουσιαστικά απογύμνωσαν το νόμισμα αυτό από τις ιδέες και  την συγκίνηση που είχε όταν αυτό εισήχθηκε,  και το άφησαν μονάχο ως γυμνή τεχνοκρατική αναγκαιότητα.

Και όταν ακόμη έσωσαν τελικά  τα PIGS ο πρώτος στόχος τους ήταν να μην αισθανθούν και κορόιδα. Έτσι γεννηθήκαν τα εκδικητικά μνημόνια τα όποια οδηγούν στην καταστροφή.

Η συντήρηση των PIGS σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται μετά βεβαιότητας μια ακριβή πολυτέλεια,  ενώ ταυτόχρονα το ευρώ δεν αλλάζει, γιατί κανένα έθνος δεν θα δεχτεί να αλλάξει.  Και δεν θα δεχτεί όχι γιατί δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη αλλαγής, αλλά δεν θα αλλάξει γιατί από την τυχών αλλαγή θα βοηθηθεί κάποιο άλλο έθνος.

Σημειολογικά  ο οικονομικός Πατριωτισμός δεν δούλεψε άμεσα εις βάρος του διεθνισμού.  Βοήθησε μόνο την εσωτερική κοινωνική συσπείρωση εντός των κρατών και ήταν το όχημα για τις πολιτικές εξελίσσεις σε αυτά. Όμως η κοινωνική συσπείρωση εντός των κρατών δουλεύει σε βάρος της Ευρώπης

Τα γεγονότα μετά από αυτό πήραν το δρόμο τους και από τότε τρέχουμε πίσω από αυτά.

Οι τότε κυρίαρχες πολιτικές ομάδες των Σοσιαλιστών και των Αριστερών, φοβούμενες ότι οι δευτέρες σκέψεις για το ευρώ θα οδηγούσαν σε εθνικισμό, αποδέχτηκαν τα «πάντα όλα» από τους τραπεζίτες και τις αγορές για χάρη της ενότητας.

Ένας λανθάνων διεθνισμός τους οδήγησε να δουλέψουν σε βάρος των πιο φτωχών τμημάτων της Ευρώπης και των λαών τους. Έτσι πυροδοτήθηκε και από αλλού,  η κοινωνική συσπείρωση εντός των κρατών θυμάτων. Και είπαμε ότι τυχών κοινωνική συσπείρωση εντός των κρατών δουλεύει πάντα σε βάρος της ενωμένης Ευρώπης.

Οι τραπεζίτες το κεφάλαιο και οι αγορές άρπαξαν την ιστορική ευκαιρία- καθώς  ο αιώνιος εχθρός δείλιαζε- και επιτεθήκαν με λύσα και ορμή. Στην Ελλάδα ξεσάλωσαν και περά από τα μέτρα τέθηκε το αίτημα  της κατάργησης όρων του συντάγματος, αλλά και απαγόρευση των απεργιών. Από τους κυβερνώντες  αγνοήθηκε η κοινωνική οργή και τα θύματα της λιτότητας, η δημοκρατία σύρθηκε σε διλλήματα υφαρπαγής ψήφου, η αλήθεια αποσιωπήθηκε και ανά τριμηνο ζούμε όλοι με το άγχος της επόμενης δόσης

Θλιβερή λεπτομέρεια είναι ότι η εσωτερική κοινωνική συσπείρωση πυροδότησε και τον ρατσισμό σχεδόν σε όλη την ευρώπη.

Η πολιτική όμως των τραπεζιτών έφερε  τρομερό  κοινωνικό κόστος και δεν αποδίδει ούτε καν στις αγορές. Βουλιάζουν στην χρεωκοπία και μαζί  τους οι Νεοφιλελεύθεροι που διέσυραν τα έθνη και που πάντα ήταν υπέρ των τραπεζιτών, των αγορών, του ευρώ και των μνημονίων. Σήμερα μένουν ξεκρέμαστοι αλλά επιμένουν  μονολιθικά και φανατισμένα και κάνουν να πάντα για να μην χαθούν.

Παραδομένοι στο Τεχνοκρατισμό και στην συνομωσιολογία για το ποιος από τα έθνη,  του κερδοσκόπους, του δανειστές, τα spread ή CDS,  κερδίζει ή χάνει

αγνόησαν εντελώς τις ιδέες που μαίνονται πάνω από τα κεφάλια μας.

Ως αποτέλεσμα οι δυνάμεις των Αγανακτισμένων να συναντηθούν τελικά στην πλατειά Συντάγματος αποτελούμενες από σοσιαλιστές και Αριστερούς  αλλά και τις παραδοσιακές ήπιες δυνάμεις του Πατριωτισμού σε ένα πολύχρωμο χαρουμενο ειρηνικό αντιμνημονιακό κίνημα.

Η μονή συγκολλητική ουσία αναμεταξύ όλων αυτών είναι  οι σκέψεις  (όχι πάντα κακές) για την Ευρώπη. Σκέψεις και ιδέες που όλο  το προηγούμενο διάστημα ήταν μπασταρδεμένες μες τα κόμματα ακυρωμένες και αδιάφορες αλλά παρών.

Και για αυτό τις βλέπεις σήμερα να αποκρυσταλλώνονται

Σήμερα κάθε μια που έρχεται στο προσκήνιο μιάζει να στέκεται κριτικά ή και ανταγωνιστικά στο ευρώ. Η αξιοπρέπεια, η Ελευθερία, η εθνική ανεξαρτησία, η κοινωνική δικαιοσύνη, αυτοδιάθεση, η Αυτάρκεια, η Δημοκρατία, ή λαϊκή κυριαρχία, ο ανθρωπισμός, η συναδέλφωση πέρα από τράπεζες που μπήκαν ανάμεσα μας η συνεχής ανάγκη αναδιανομής πλούτου και  εξουσίας.

Όσο και να ψάχνεις δεν βρίσκεις ούτε μια ιδέα να σταθεί σύμμαχος σε αυτή την τραγωδία.

Κοιτάς το λεξιλόγιο των ευρωπαϊστών και βρίσκεις τις λεξεις. Φόβος, καταστροφή, Αρμαγεδδών, χρεοκοπία, leman brothers, χάος, Δόση, Μέρκελ, Τρισε, CDS, spread, επιτόκια, μνημόνια, μέτρα μέτρα, μέτρα, austerity, υπευθυνότητα, κοινή λογική, περικοπές, απολύσεις,  φόροι,  φάγαμε, φταίμε…

Ούτε μια ιδέα  δεν υπάρχει πουθενά να σταθεί σοβαρά να αντιπαλέψει …

καθώς το ευρώ είναι πλέον μόνο μια κούφια τεχνοκρατική αναγκαιότητα. Για αυτό όλοι τους φοβούνται  σκορπούν φόβο αι αντιδρούν σπασμωδικά.

Οι σκέψεις για το ευρώ είναι η μόνη λύση για να τους τρομοκρατήσει και να μπει φραγμός στην λαίλαπα που σκόρπισαν.

Αν οι elites και οι τραπεζίτες θέλουν τόσο πολύ το ευρώ,  οι λαοί φαίνεται ότι δεν έχουν τόση πολυ πρεμούρα.  Είναι η ευκαιρία τους να διεκδικούν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο μια νέα ισορροπία με τις αγορές στην βάση του κοινού συμφέροντος.

Οι σκέψεις για το ευρώ είναι η δύναμη που θα στήσει ένα διαπραγματευτικό πλαίσιο και που θα κάνει τις αγορές να τρίξουν, και όλους αυτούς που το αγαπούν πολύ να συμμορφωθούν.

Για αυτό οι σκέψεις για το ευρώ πρέπει να απλωθούν σε όλη την Ευρώπη, να φτάσουν στα κινήματα, στα κόμματα, στα συνδικάτα, στις συνελεύσεις, στις πορείες.

Κάντε σε όλους σαφές ότι ο απόλυτος φορέας της μιας και μόνης ιδεολογίας. Της μοναδικής λογικής και τελικά το τρένο μιας μονόχρωμης Ευρώπης.

Δεν  μας αφορά ως κοινωνίες, και θα επιτρέψουμε να πάει πουθενά.

 Γιάννης Παπαϊωάννου