Το πρωί παραλίγο η δεξιά να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ. (Σημ. Για ποιά... δεξιά μιλάμε τώρα; Του Σαμαρά; χικ, χικ.)

Άφωνη η κοινή γνώμη παρακολούθησε την πρωινή προσπάθεια της δεξιάς να 

διαλύσει το ΠΑΣΟΚ με την  διασπορά  διχαστικής παραφιλολογίας. Ακόμη και κάποιοι νέοι βουλευτές τσίμπησαν και μίλησαν για Ιουλιανά. Έπεσε φοβερή προπαγάνδα  από την ΝΔ και σήμερα το πρωί κάποια στιγμή όλος ο κόσμος πίστεψε ότι με 2 παραιτήσεις το ΠΑΣΟΚ διαλύεται   διότι κάποιοι εκ των έσω συνωμοτούν.

Δείτε εδω τι έγραψε το Αntinews:  Η εκδίκηση του 2007

Αλλά και το Statesmen: Η επιχείρηση αμφισβήτησης του Πρωθυπουργού, που ξεκίνησε από βουλευτές προσκείμενους στον Ευάγγελο Βενιζέλο

Όπως είδατε όλοι σας  από μέσα το ΠΑΣΟΚ δεν πέφτει.

Ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα συμβεί, καθώς ο εσωκομματικός πολιτισμός οδηγεί τους βουλευτές που διαφωνούν να προτιμούν με εντιμότητα να φεύγουν, παρά να πλήξουν ευθέως το ΠΑΣΟΚ. Ξεχάστε το.

Δεν υπάρχει προφανώς ούτε η διάθεση αυτές τις ώρες τις ευθύνης και ούτε κάποιασυγκροτημένη ομάδα η όποια θα τραβούσε τα άκρα. Δεν υπάρχουν καν σοβαρές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των κορυφαίων ή ανώτερων στελεχών ή  τόσο σοβαρές ώστε από αυτές να προκύψει ρήξη.

Τα σχετικά ερωτήματα που εγείρονται -αν δει κάποιος τις ιδεολογικές διαφορές που αποκαλύπτονται στην σύγκριση της ιδεολογικής πλατφόρμας του ΠΑΣΟΚ και της εφαρμοζόμενης πολιτικής-, απαντιούνται από την αναγκαιότητα των στιγμών. Όχι τυχαία κάθε ομιλία του Παπανδρέου και κάθε άλλου στελέχους ξεκινά μονότονα με την φράση «κληρονομήσαμε ή κληθήκαμε να διαχειριστούμε μια τραγική κατάσταση…».

Με αυτές τις φράσεις ουσιαστικά τελειώνει κάθε πιθανός ιδεολογικός διάλογος και πλέον άπαντες εμφανίζονται να «θυσιάζονται» για την σωτηρία του έθνους.

Οκ Ύποπτο  και επιλήψιμο εσωκομματικά άλλα μέχρι εκεί. Θα τα πούμε στα όργανα κάποια στιγμή.

Παπανδρεϊκοί, Σημιτικοί, Βενιζελικοί, και Αριστερή πρωτοβουλία

Η εμπειρία του 2007 έδειξε μια και καλή ότι μόνο με την διαφωνία επί των πρόσωπων δεν μπορεί να στηθεί μια κάποια ομάδα και να κινηθεί εντός του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά. Η ιστορία διδάσκει ότι οι ομάδες γύρω από πρόσωπα και διαδοχές στο ΠΑΣΟΚ, στήνονται ad hoc σε συνεδριακό ή προσυνεδριακό επίπεδο. Κυρίως όμως ότι ως «μαγιά» «συλλογή ιδεών» και «κεντρική ιδέα» προϋπάρχουν με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και όχι ως προσωπολατρικές ομάδες ή αντισυσπειρώσεις.

Κάτι τέτοιο έγινε με τους εκσυγχρονιστές που προϋπήρχαν του συνεδρίου που ανέδειξε τον Σημίτη στην ηγεσία. Μια ιστορική στιγμή στην όποια οι εκσυγχρονιστές άφησαν στο πλάι του Σοσιαλιστές… ever after.

Το 2004 όταν ο Σημίτης θα δώσει το δαχτυλίδι στο ΓΑΠ δεν θα υπάρχει άλλη ιδεολογική αντιπρόταση από αυτή της συνέχειας του εκσυγχρονισμού, ενώ το επίθετο Παπανδρέου αταβιστικά θα ακυρώσει κάθε πιθανή Αριστερή αντίδραση. Οι Σοσιλιστές αναγνώρισαν στο Γιώργο Παπανδρέου το βιολογικό φαινόμενο τηςκληρονομήσεως ιδιοτήτων από πρόγονο που απέχει δύο ή περισσότερες γενιές.

Και το 2007 πάλι, ενώ δεν θα υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των πρωταγωνιστών, θα υπάρξει πόλωση για τα πρόσωπα που «μπορούν» ή «δεν μπορούν». Αυτό συνέβη καθώς απελευθερώθηκαν δυνάμεις διότι το ΠΑΣΟΚ μετρούσε ήδη τρεις ήττες από τον Καραμανλή.

Όμως και πάλι παρά τα θρυλούμενα και την μυθοπλασία που αναπτύχτηκε από συγκεκριμένο κέντρο της εποχής, δεν προϋπήρχε συγκροτημένη ιδεολογική ομάδα Βενιζέλου αλλά μια ομάδα που συγκροτήθηκε ad hoc και διαλύθηκε αμέσως μετά. Δεν είχε κεντρική ιδεολογία δραματικά διαφορετική από  την κυρίαρχη στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Καλό είναι να γνωρίζουν όλοι ότι  η βασική αιτία που υπάρχει το ΠΑΣΟΚ είναι οι ιδέες  του και όχι τα πρόσωπα και για αυτό υπάρχει και μετά τον Ανδρέα  ή τον Σιμήτη και θα υπάρχει και μετά τον Γιώργο.

Μετά το 2007 πολλά από τα πρόσωπα που συγκρούστηκαν τότε με πείσμα,  δεν είχαν καμιά ιδεολογική αναστολή να συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Αντίθετα πολλά πρόσωπα που ενώ ήταν Σοσιαλιστές με βαθιά ιδεολογική κατάρτιση, και βρεθήκαν πίσω από τον Παπανδρέου το 2007 μόνο για το επίθετο του, δεινοπάθησαν όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την κυβέρνηση. Μέχρι που σταδιακά κάποιοι εξ αυτών στο τέλος απομονώθηκαν.

Ως κοινή γνώμη έχουμε εθιστεί στην δεξιά παραφιλολογία και χωρίζουμε τα στελέχη σε Παπανδρεϊκούς Σημιτικούς Βενιζελικούς κλπ, ενώ στην πράξη όλοι αυτοί έχουν κοινή ιδεολογική «βάση ΠΑΣΟΚ». Η ιδεολογία των εκσυγχρονιστών ευρωπαϊστών και του μονοδρόμου. Οι  φανταστικές πρωσοπαγείς ομάδες είναι συνήθως ερμηνευτικά απομεινάρια  προηγούμενων αναμετρήσεων με ισχυρό  φαντασιακό υπόβαθρο.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν προσωπικές και κοινωνικές επαφές μεταξύ των στελεχών που οδηγούν στην φαινομενική διαίρεση τους σε Παπανδρεϊκούς, Σημιτικούς, Βενιζελικούς, ενώ μεταξύ των τριών υποτιθέμενων «ηγετών» δεν υπάρχει κάποιος ουσιαστικός λόγος διαφωνίας πλην της αποτελεσματικότητας, της έντασης, και του βάθους των μεταρρυθμίσεων. Και αυτό έχει αποδειχτεί εκατοντάδες  φορές από το 2004 έως σήμερα.

Δεχόμαστε όμως την διαίρεση σε αυτές τις ομάδες με ασύλληπτη ευκολία γιατί με την διαίρεση προκύπτει μια “ζουμερή” ειδησεογραφικά επικαιρότητα. Μια επικαιρότητα η όποια κάνει τα πράγματα βάτα και κατανοητά για το 2007  αλλά ύποπτα και  αναληθή για το σήμερα.

Η πλειοψηφία των δηλώσεων των στελεχών τους τελευταίους 18 μήνες -που λόγο του blog παρακολουθώ- δεν εμπεριέχουν ουσιαστικές μεταξύ τους ιδεολογικές διαφορές με εξαίρεση αυτές της Αριστερής πρωτοβουλίας.

Τυχών ενστάσεις -που αναφέρονται σε αυτές τις δηλώσεις των στελεχών- περιστρέφονται κυρίως γύρω από την αποτελεσματικότητα, την ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων, και τα πρόσωπα που μπορούν ή δεν μπορούν να φέρουν σε πέρας το έργο τους.

Πραγματικά αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές είχαν μόνο η Σακοράφα και οι Δημαράς Οικονόμου και φυσιολογικά αποχώρησαν για να τις εκφράσουν ελεύθερα. Ενώ η Αριστερή πρωτοβουλία προτιμά να τις εκφράζει στα όργανα.

Πρέπει να ειπωθεί ότι σήμερα ότι το πιο συγκροτημένο ιδεολογικά και οργανωτικά σχήμα στο ΠΑΣΟΚ αυτή την στιγμή είναι η αριστερή πρωτοβουλία,  και το πιο καλοδουλεμένο και παραγωγικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ είναι το επικοινωνιακό επιτελείο του Παπανδρέου.

Προφανώς λοιπόν δεν υπάρχει κάποιος αρχηγός ή κάποιο «κέντρο» οποίο συνωμοτεί συνεχώς εναντίον του Παπανδρέου, αλλά μια διχαστική τελικά παραφιλολογία,  η οποία εισβάλει κάθε  φορά για να ωφελήσει την ΝΔ που θέλει να δει το ΠΑΣΟΚ διαλυμένο.

Μια παραφιλολογία η οποία εισβάλει για να μην τεθεί καμία ερώτηση,  και πρέπει να αναζητηθεί η πηγή της…

Απλοϊκά το πρωί στήθηκε στο γόνατο μια συνομωσία η όποια ξέχασε τα γεγονότα και αποκάλυψε τους εμπνευστές της.

Ξέχασαν λοιπόν ότι οι παραιτήσεις των δυο Βουλευτών ήρθαν ως συνεχεία της γνωστής σε όλους δυσφορίας,  πρόσφατων επιστολών και δηλώσεων τους. Με βάση αυτές δεν μπορούσαν να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην νέα κυβέρνηση και ουσιαστικά στο μεσοπρόθεσμο χωρίς να γελοιοποιηθούν αμφότεροι.

Σε αυτές τις επιστολές είχαν μιλήσει  εγκαίρως και εντίμως -μαζί με άλλους που είναι πιο ελαστικοί με την αξιοπρέπεια τους προφανώς- τόσο για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης όσο και για τα πρόσωπα. Ειδικότερα μετά τα χθεσινοβραδινά είπα ξε-είπα του Παπανδρέου. Πίσω τους όπως αποδείχτηκε δεν κρύβονταν κανείς

Γενικότερα όμως φταίμε και εμείς σύντροφοι. Η αποτελεσματικότητα και τα πρόσωπα από το 2007 και μετά απόμεινε στο ΠΑΣΟΚ η μονή διάφορα προς συζήτηση. Είτε αυτό ήταν  στην Αντιπολίτευση είτε στην κυβέρνηση.

Από το «δεν τραβάει» ή «δεν μπορεί» ο Γιώργος και η ομάδα του φτάσαμε στο έλλειμμα αρχηγεσίας, και τους κηπουρούς. Ουσιαστικά όμως μιλάμε συνεχώς για το ίδιο πράγμα και όχι ιδεολογικά ή πολιτικά.

Όσο παραμένουμε σε αυτό το πλαίσιο διαλόγου σύντροφοι θα εισβάλει εύκολα η  ύποπτη διαίρεση σε Παπανδρεϊκούς, Σημιτικούς, Βενιζελικούς που σφάζονται καθ τρεις και λίγο. Ο στόχος τους είναι  να ακυρώνεται κάθε σοβαρή παραγωγική κουβέντα και τελικός στόχος τους  ένα ΠΑΣΟΚ διαλυμένο.

 Γιάννης Παπαϊωάννου