Το κρίσιμο ζήτημα στην πολιτική κάθε φορά δεν είναι οι προθέσεις αλλά τα αποτελέσματα μιας απόφασης πολιτικής. Θα επιχειρήσω λοιπόν να προσεγγίσω, στο λίγο χρόνο που διαθέτω, το σκεπτικό της Κυβέρνησης γι’ αυτήν την πολύ σημαντική υπόθεση που αφορά και την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας και αφορά και το δημόσιο συμφέρον.
Θα συμφωνήσω, λοιπόν, με τον κ. Βουλγαράκη, ο οποίος τον τελευταίο καιρό διακηρύσσει με πολύ υψηλούς τόνους ότι πρέπει να είμαστε παρόντες στο διεθνή ανταγωνισμό στο χώρο της Μεσογείου, ότι οι θαλάσσιες μεταφορές τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει ριζικά και διεξάγονται πλέον με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι παραδοσιακά. Ότι έχουμε συστήματα συνδυασμένων μεταφορών, ηλεκτρονικό εμπόριο κ.λπ.
Θα συμφωνήσω, επίσης, ότι τα λιμάνια δεν είναι απλά κέντρα διαμετακόμισης. Είναι μονάδες που παίζουν πολύ σημαντικό, κεφαλαιώδη ρόλο στην οικονομική διαχείριση των επιχειρήσεων που διακινούν πρώτες ύλες και προϊόντα και θα συμφωνήσω επίσης –και θα συμφωνήσουμε όλοι εδώ μέσα- ότι τα λιμάνια αποτελούν έναν από τους πιο νευραλγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας.
Το ερώτημά μου, κύριε Πρόεδρε, είναι το εξής: Όλα αυτά, που συνδέονται με την επόμενη κίνηση που κάνει η Κυβέρνηση για την ιδιωτικοποίηση των δύο μεγάλων λιμανιών, την παραχώρηση με σχέση μίσθωσης, πάνω σε ποιο στρατηγικό σχέδιο βασίζονται;
Για παράδειγμα, επειδή ακούω επίσης τον κ. Βουλγαράκη σε πολύ υψηλούς τόνους να λέει ότι η επόμενη αγωνία του είναι η διασύνδεση των λιμανιών με μεταφορικούς κόμβους, με βιομηχανικές περιοχές, με εμπορικά κέντρα κ.λπ., υπάρχει τέτοιο σχέδιο στη χώρα, αυτή τη στιγμή; Υπάρχει σχέδιο στη χώρα για την εξειδίκευση του ρόλου μιας σειράς σημαντικών λιμένων της χώρας; Υπάρχει σχέδιο που να βασίζεται στην ανάλυση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αλλά και των ευρύτερων επιπτώσεων στις περιοχές όπου θα εγκατασταθούν τα ΣΕΜΠΟ, με το νέο καθεστώς τώρα πια;
Αυτά είναι ζητήματα στα οποία δυστυχώς δεν υπάρχουν απαντήσεις και για μία ακόμη φορά, κύριε Πρόεδρε, βιώνουμε μία μεμονωμένη, αποσπασματική πολιτική απόφαση, η οποία ονομάζεται μεταρρύθμιση.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή η πολιτική απόφαση για τη σύμβαση παραχώρησης των δύο μεγάλων λιμανιών της χώρας, δεν αποτελεί μεταρρύθμιση, δεν αποτελεί αλλαγή. Για ποιο λόγο γίνονται αυτές οι κινήσεις αυτή τη στιγμή, έστω και αποσπασματικές;
Ένα είναι το βασικό επιχείρημα αυτή τη στιγμή και άλλο ένα θα προσθέσω και εγώ. Λέει ο Υπουργός ότι: «Εγώ δεν μπορώ να περιμένω μέσα σε αυτό το μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό στη Μεσόγειο, πότε θα κινηθούν οι διαδικασίες του δημοσίου για τις προμήθειες, λόγου χάρη, ή για τις προσλήψεις και μία σειρά άλλες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που χαρακτηρίζουν το δημόσιο».
Αυτό είναι το πρόβλημα; Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα; Αυτή είναι η απάντηση; Έτσι δημιουργείται η αναπτυξιακή προοπτική της χώρας, μέσα από μία απάντηση ότι απλώς το δημόσιο είναι αγκυλωμένο και γραφειοκρατικό, και όχι μέσα από μία μελέτη η οποία θα δείξει τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της συγκεκριμένης ενέργειας;
Εδώ θέλω να σταθούμε λίγο. Ρίξτε μία ματιά γύρω σας, κύριε Υπουργέ. Ρίξτε μία ματιά πώς δουλεύει, πρώτον, ο ανταγωνισμός σε αυτόν τον τόπο. Είναι γεμάτος μονοπώλια και ολιγοπώλια, τα οποία πληρώνει η μεσαία και η φτωχή τάξη. Δυστυχώς, ούτε κουλτούρα ανταγωνισμού έχουμε, ούτε υπάρχουν μηχανισμοί οι οποίοι να δουλεύουν. Τα βιώνουμε κάθε μέρα και δεν τα βιώνουν πια μόνο οι φτωχοί. Τα βιώνει και ο κορμός της ελληνικής κοινωνίας που είναι η μεσαία τάξη.
Δείτε σας παρακαλώ λίγο το παράδειγμα της Δ.Ε.Η., όπου το 2005 επιχειρήθηκε και επιχειρείται σήμερα η απελευθέρωση της αγοράς με βάση και τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες. Δείτε λίγο τι γίνεται.
Αυξήθηκε το ηλεκτρικό ρεύμα, που είναι δημόσιο αγαθό, περίπου 25% σε τρία χρόνια. Η τελευταία αύξηση θα γίνει τώρα τον Ιούνιο. Για ποιο λόγο, κύριε Πρόεδρε; Για να μπουν μέσα οι ιδιώτες, διότι δεν συμφέρει τους ιδιώτες να μπουν στην επιχειρηματικότητα της ηλεκτρικής ενέργειας με χαμηλά τιμολόγια.
Σοβαρά, αποτελεί αυτό πράξη που δημιουργεί προοπτικές για την ανάπτυξη της χώρας και εξυπηρετεί το κοινωνικό και δημόσιο συμφέρον; Μπορεί κανείς να το υποστηρίξει αυτό; Ε, και όμως εφαρμόζεται αυτή η λογική αυτή τη στιγμή. Και σας μιλάω εγώ που δεν είμαι ακραία κρατικιστής.
Το δεύτερο είναι εάν με αυτήν την απόφαση υπηρετείται το δημόσιο συμφέρον. Κατά ποιο τρόπο άραγε; Με ένα μίσθωμα δεν ξέρω πόσο ψηλό θα είναι και δεν έχει σημασία αυτό το οποίο θα λαμβάνει κάθε χρόνο το ελληνικό δημόσιο και ο Ο.Λ.Π.;
Υπάρχουν και ορισμένες άλλες αντιφάσεις όπως αυτή που ανέφερε προηγουμένως ο Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αλήθεια, φέρνετε νομοσχέδιο –αυτή τη στιγμή συζητείται στη Διαρκή Επιτροπή της Βουλής- το οποίο αυξάνει τα όρια ηλικίας όλων των εργαζομένων κατά δύο χρόνια περίπου, αυξάνει το όριο στις εργαζόμενες μητέρες κατά πέντε χρόνια περίπου και φέρνετε άλλο νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρούμε να διώξουμε κόσμο από τις δουλειές του, δίνοντάς του μάλιστα γενναίες αποζημιώσεις για να φύγουν στα σαράντα πέντε και πενήντα χρόνια, ως συνταξιούχοι.
Έχει αυτό καμία λογική; Έχει καμία συνέχεια αυτή η πολιτική; Δεν αποτελεί αντίφαση;
Και θέλω να θέσω και ένα ακόμα ζήτημα, το οποίο είχα θέσει στον κύριο Υπουργό, όταν κάναμε εδώ την κουβέντα για την επερώτηση που φέραμε στη Βουλή και αφορά και τη Διοίκηση του ΟΛΠ που βλέπω ότι είναι παρούσα.
Εδώ, έχουμε εμπορικές αξίες, οι οποίες έχουν προστεθεί ως προστιθέμενες αξίες στην περιουσία του ΟΛΠ, αλλά και του ΟΛΘ, μετά την εισαγωγή τους στο Χρηματιστήριο. Θέλουμε δεν θέλουμε, υπάρχουν εμπορικές αξίες. Αν είναι πραγματικές – όχι ότι δεν έχει σημασία αυτό – κατά νόμο είναι αξίες.
Το ερώτημα, όμως, είναι με βάση ποιες αξίες και ποια συνολική περιουσιακή και εμπορική αξία θα παραχωρηθεί ο ΟΛΠ και ο ΟΛΘ στον όποιον ιδιώτη θα προκύψει από το διαγωνισμό που θα διεξαχθεί τους επόμενους μήνες;
Και αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα το οποίο θα πρέπει να δείτε, διότι φοβούμαι ότι θα αντιμετωπίσετε πολύ σοβαρά νομικά ζητήματα. Καλό θα είναι, λοιπόν, υπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον, να δείτε αυτό το θέμα με πολύ μεγάλη σοβαρότητα και με πολλές λεπτομέρειες.
Και τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, λέγοντας ότι επειδή ο κύριος Υπουργός επιχειρώντας επίσης να αναλύσει το μεσογειακό τουλάχιστον τοπίο, περιέγραψε μια σειρά γειτονικών παραδειγμάτων, πόλεων και λιμένων που κάνουν την ίδια δουλειά, εγώ θα του σύστηνα να δει λίγο – ας το δει και η Διοίκηση του ΟΛΠ – πώς γίνεται αυτή τη στιγμή η διαδικασία στη Λαττάκια της Συρίας – στη Συρία παρακαλώ – η οποία ακόμα δεν έχει χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής χώρας με τη δυτική έννοια.
Επίσης, θα σας πρότεινα να δείτε τη βρετανική εμπειρία. Να δούμε τι επενδύσεις έκαναν στα λιμάνια επί Θάτσερ όταν ξεκίνησε η ιδιωτικοποίηση αυτοί που πήραν τα λιμάνια και τα εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια τώρα και τι επενδύσεις έχουν κάνει άλλα λιμάνια στη Βρετανία πάλι, όταν βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, δήμου ή του δημοσίου.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ
13/3/2008
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΕΣ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΟΥ ΧΩΡΙΣ ΥΒΡΕΙΣ. Παρατηρούμε ακραίες τοποθετήσεις αναγνωστών. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ δεν θέλουμε να μπαίνουμε στη δύσκολη θέση να μην βάζουμε ΟΛΑ τα σχόλια. Δόξα στο Θεό η Ελληνική γλώσα είναι πλούσια ωστε να μην χρειάζονται ακραίες εκφράσεις.