Ο Παπακωνσταντίνου επιχειρεί να καλύψει τα κενά του Γιωργάκη.

Ενώ ο ΓΑΠ σε μια διαδικασία απόρριψης της αληθείας έχει επιστρέψει εγκεφαλικά στις ευτυχισμένες εποχές που ήταν ΥΠΕΞ και περιφέρεται χωρίς λόγο ανά τον κόσμο, στην κυβέρνηση τίθεται το συγκλονιστικό αν και άρρητο ερώτημα. «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο». Σε απάντηση αυτού του ερωτήματος βλέπουμε μια διαρκής προσπάθεια του Παπακωνσταντίνου να κυριαρχήσει χρησιμοποιώντας τα κονέ που απόκτησε με την Τρόικα και τα σχετικά άρθρα της συνθήκης παράδοσης που τον αναβαθμίζουν.

Αν το φιλοσοφήσουμε χαλαρά θα δούμε ότι η φύση απεχθάνεσαι τα κενά και ο Γιωργάκης είναι ένα απέραντο κενό από μόνος του. Το περισσότερο καιρό είναι εκτός Αθήνας και Ελλάδος και όταν είναι στην χώρα μας είναι το ίδιο και το αυτό. Έχει πολλές φορές επισημανθεί από πολλούς αναλυτές και όχι μόνο η ανάγκη καλύτερου συντονισμού της κυβέρνησης πράγμα που σημαίνει ότι ο Συντονιστής δεν λειτούργει επαρκώς ή δεν ανταποκρίνεται στα όσα ο ρόλος του επιβάλει.

Η τρόικα όμως θέλει έναν άνθρωπο να μιλά. Κάποιον να συντονίζει και να σηκώνει το τηλέφωνο και έχοντας απορρίψει τον ΓΑΠ ως ανεπαρκέστατο (και για προφανείς λογούς) αναζήτα κάποιον άνθρωπο να συνεργαστεί.

Όποτε υπάχρει κενό εξουσίας και μόλις χθες 21-7-2010 πλακώθηκαν στην κυβέρνηση για αυτό τον λόγο καθώς ο υπουργός οικονομικών απαίτησε να παραστεί σε όλους του έλεγχους που θα κάνει η τρόικα ανά υπουργείο δηλώνοντας ότι αυτό το ζήτησε η ίδια η τρόικα.

Μια πιο ακραία άαποψη που κυκλοφορεί και παραθέτω είναι ότι συγκεκριμένα σε αυτή την γενική επιθεώρηση η τρόικα ζήτησε από τον ο Υπουργό να παίζει τον ρόλο του «λακέ» και ο υπουργός όχι μόνο δέχτηκε θεωρώντας το «αναβάθμιση» αλλά πλακώθηκε για αυτόν το ρόλο με όλο το υπουργικό συμβούλιο.

Προς τα έξω βγήκε η κόντρα με τον Πάγκαλο ο οποίος είναι ο αρμόδιος να πρωθυπουργεύει όταν λείπει ο ΓΑΠ ενώ και άλλοι υπουργοί αντιλήφτηκαν την προθυμία του Υπουργού να του επιθεωρήσει ως τουλάχιστον ύποπτη. Εν τω μεταξύ ο Γιωργάκης περιμένει να περάσει η εβδομάδα για να επιστρέψει την Παρασκευή στα νησιά του αιγαίου και κανείς από την τρόικα δεν ζήτησε να τον ενημερώσει για την πορεία της οικονομίας θεωρώντας το εξ αρχής χάσιμο χρόνου.

Η φύση λοιπόν απεχθάνεται τα κενά και προκαλεί έναν ανταγωνισμό ανάμεσα στους μνηστήρες του πρωθυπουργικού ρόλου με τον Παπακωνσταντίνου να έχει ένα προβάδισμα λόγο εκπεφρασμένης προθυμίας προς την τρόικα, του πειθήνιου το χαρακτήρα του και της ικανότητας να μανιπιουλάρει το ΓΑΠ με απλοϊκούς όρους Όπως:. “Φτου κακά!” “Μη τζιζ!” “κακό και καλό” “μπράβο- μπράβο”, “Μην τολμήσεις” κλπ .

Στον αντίποδα ο Πάγκαλος αντιδρά όχι όμως για να παίξει τον ρόλο του λακέ σε κάποιον Φον Φούφουτο, αλλά για το θεσμικό του πράγματος. Μαζί του και οι άλλοι υπουργοί…

Μύλος. Μια κυβέρνηση που δεν τολμά να δηλώσει ορφανή χωρίς τιμονιέρη στο μέσω μιας θύελλας. Μια κυβέρνηση που προσπαθεί να καλύψει το κενό.