Φίλοι και συγγενείς είπαν το στερνό αντίο στον Γιώργο Φούντα. ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ

Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών ο αγαπημένος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου, που πέθανε στα 86 του χρόνια.

Πλήθος κόσμου, συγγενείς αλλά και αγαπημένοι του φίλοι από το χώρο της τέχνης είπαν το τελευταίο αντίο, στον τελευταίο "λεβέντη" του ελληνικού σινεμά!





Μεταξύ αυτών που βρέθηκαν στην κηδεία του Γιώργου Φούντα, ήταν η Άντζελα Γκερέκου, η Μαρινέλλα, ο Γιώργος Κατσαρός, η Τζένη Βάνου , η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο Φαίδων Γεωργίτσης, η Καίτη Γκρέυ και πολλοί άλλοι...




Η Καίτη Γκρέυ


Ο Φαίδων Γεωργίτσης


Η Μαρινέλλα


Η Τζένη Βάνου


Η Άννα Φόνσου


Η Δέσποινα Στυλιανοπούλου





Ο Γιώργος Φούντας, αποτέλεσε για δεκαετίες ολόκληρες την πιο κλασσική, λαϊκή φιγούρα του Έλληνα άνδρα μιας άλλης εποχής. Γεννήθκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας και ο τραγικός χαμός ενός στενού του φίλου του άνοιξε το δρόμο για την υποκριτική.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείυ Αθηνών και πάτησε το σανίδι για πρώτη φορά με το έργο “Νυφιάτικο τραγούδι”. Πολύ σύντομα και σε ηλικία 20 ετών έπαιξε στην κινηματογραφική παραγωγη “Τα χειροκροτήματα”! Έχει τιμηθεί δύο φορές από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, την πρώτη το 1966 για την ταινία “Με την λάμψη στα μάτια” και την αμέσως επόμενη χρονιά με την ταινία “Πυρετός στην άσφαλτο”.

Ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε με τη συμμετοχή του στην ταινία “Στέλλα” στο πλευρό της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη. Σταθμοί στην καριέρα του ήταν επίσης το “Ποτέ την Κυριακή”, η συμμετοχή του στην ταινία Αλέξης Ζορμπάς, “Τα Κόκκινα Φανάρια” αλλά και το “Κορίτσι με τα μαύρα”.

http://www.tlife.gr/Article/NEWS-now/0-69-9849.html

‘Πρόσω ολοταχώς’ για παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων;

Όταν το 2008 έβγαλα στην ελληνική δημοσιότητα το σκεπτικό του Γιώργου Παπανδρέου για τις ελληνοτουρκικές διαφορές , δηλαδή το «Λιγότερα στρέμματα (εθνικής) γης για να κοιμάμαι ήσυχος», δέχτηκα ποικιλόμορφες πιέσεις.

Η απάντησή μου σ` αυτές ήταν ότι «εγώ έπραξα το καθήκον μου φέρνοντας στο φως της ελληνικής δημοσιότητας την αναφορά της συγκεκριμένης συνέντευξης. Ο χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις. Προσοχή όμως γιατί οι μέρες στο ημερολόγιο είναι πιο κοντά απ΄ ό,τι φαίνεται» (Υπενθυμίζω ότι σε ερώτηση αρχηγού κόμματος-επί του συγκεκριμένου θέματος- στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών που του έγινε ένα χρόνο μετά ( 2009) , ο κ. Γιώργος Παπανδρέου δεν απάντησε .….)!

Σήμερα η «μυστική διπλωματία» για την οποία φωνάζω από τις αρχές του 2010 είναι γεγονός. Μόνο τις τελευταίες 35 ημέρες έχω γράψει επί του θέματος τέσσερα άρθρα.( Η διπλωματία του ‘Λιγότερα στρέμματα γης για να κοιμάμαι ήσυχος’ …, Τι άλλο υπάρχει; , Με ποιου εντολή καθηλώνονται στο έδαφος και γιατί ; , για το οποίο έγινε και σχετική επερώτηση στη Βουλή, και Χάγη γιοκ; ) Χθες η κα. Κύρα Αδάμ έγραψε στην Ελευθεροτυπία ότι oι κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας ουδέποτε διέψευσαν το τελευταίο διάστημα ότι υπάρχει στα σκαριά συμφωνία για το Αιγαίο, ενώ οι ξεκάθαρες θέσεις του υπουργού Επικρατείας της Τουρκίας, Ε. Μπαγίς, την περασμένη εβδομάδα, ότι «θα στήσουμε εξέδρες στη θάλασσα του Αιγαίου που θα μας λύσουν τα προβλήματα», οδηγούν στο μάλλον ασφαλές συμπέρασμα ότι η «λύση» θα είναι η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Ομως, συνέχιζε η καλή δημοσιογράφος, η οποιαδήποτε διαπραγμάτευση και συμφωνία για συνεκμετάλλευση από κοινού με την Τουρκία των κοιτασμάτων του Αιγαίου, χωρίς προηγουμένως να έχουν καθοριστεί τα χωρικά ύδατα και να έχουν οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αφήνει ανοιχτή την πόρτα για παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και οικονομικών δικαιωμάτων.

Η Τουρκία δεν επιθυμεί, και γι’ αυτό αποφεύγει, την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και τούτο γιατί γνωρίζει ότι το Δικαστήριο, στην καλύτερη περίπτωση για την ίδια, θα της εκχωρήσει (σ.σ. σύμφωνα με υπολογισμούς επίσημων ελληνικών φορέων) 2%-3% στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο, τίποτα στα Δωδεκάνησα μέχρι και τη Ρόδο και περίπου 25% μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου και 18% ανατολικά της Μεγίστης. (Στο χάρτη φαίνεται η καλύτερη πιθανή υφαλοκρηπίδα που θα μπορούσε να οριοθετήσει το Διεθνές Δικαστήριο για την Τουρκία, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας και με βάση την πρακτική του δικαστηρίου.)

…………………..

Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να διαπραγματευθεί και να συμφωνήσει την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ από την κόκκινη γραμμή στο χάρτη και ανατολικά, σύμφωνα με την αρχική, επίσημη ελληνική θέση από τη μεταπολίτευση, με την οποία, άλλωστε έγινε και η πρώτη -και ατελέσφορη- προσπάθεια διαπραγμάτευσης το 1976. Οποιαδήποτε συζήτηση δυτικά της κόκκινης γραμμής ισοδυναμεί με απεμπόληση ελληνικής κυριαρχίας και ελληνικών οικονομικών δικαιωμάτων.

Επειδή λοιπόν η Τουρκία γνωρίζει τι δικαιούται στην περιοχή του Αιγαίου, και κυρίως ότι θα πάρει τα ελάχιστα από τον Εβρο μέχρι τη Ρόδο, αποφεύγει συστηματικώς το Διεθνές Δικαστήριο και προσπαθεί με παράνομες ενέργειες να πετύχει τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

…………………..

Επιπροσθέτως, η Αγκυρα φαίνεται να γνωρίζει τις πληροφορίες περί ύπαρξης κοιτασμάτων στην περιοχή του Καστελόριζου, γι’ αυτό επιμένουν οι πληροφορίες από τις διμερείς«μυστικές διαπραγματεύσεις» ότι η Αγκυρα δεν θέλει καμία συζήτηση για την περιοχή αυτή, ισχυριζόμενη ότι το Καστελόριζο δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, υπονοώντας σαφώς ότι την περιοχή αυτή την θέλει αποκλειστικά δική της.

Επομένως, οποιαδήποτε πιθανή θέση της κυβέρνησης για εγκατάλειψη της οριοθέτησης των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας, με στόχο να βρεθεί λύση με την οριοθέτηση μόνον της ΑΟΖ, αποτελεί αλχημεία για τη συγκάλυψη τυχόν παραχωρήσεων.

Η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα αποτελούν τελείως διαφορετικές έννοιες, έχουν διαφορετικά μεγέθη και το εύρος τους δεν συμπίπτει.

Το άρθρο 76 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζει ότι η υφαλοκρηπίδα μετράται από τις ακτές και μπορεί να έχει έκταση έως 200 ναυτικά μίλια από αυτές.

Το άρθρο 55 ορίζει ότι η ΑΟΖ εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων και το άρθρο 57 ότι μπορεί να φτάσει τα 200 ν.μ. από την άκρη των χωρικών υδάτων.

Ετσι φαίνεται ότι απαιτείται η οριοθέτηση των χωρικών υδάτων (που αποτελούν τη βάση για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα) και, επομένως, η όποια συμφωνία για συνεκμετάλλευση, χωρίς προηγουμένως να οριοθετηθούν η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, αποτελεί παραχώρηση.

Απαιτείται η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, διότι μετρώνται διαφορετικά και είναι πιθανόν η Τουρκία να στήσει εξέδρα σε τουρκική ΑΟΖ, πλην όμως ο βυθός να αποτελεί ελληνική υφαλοκρηπίδα και το αντίστροφο…

Το σενάριο δεν είναι επιστημονικής φαντασίας, αντιθέτως το έφερε στο προσκήνιο ο ίδιος ο κ. Μπαγίς σε πρόσφατες δηλώσεις του στην Αθήνα.

Μια τυχόν συνεκμετάλλευση δυτικά της κόκκινης γραμμής στο χάρτη θα επιφέρει, πέραν της απεμπόλησης κυριαρχίας, και επιπλέον προβλήματα που θα οδηγήσουν σε νέες παραχωρήσεις.

Η ανάθεση, για παράδειγμα, σε αμερικανική εταιρεία (και τέτοια ονόματα αρχίζουν να ακούγονται από διάφορες πλευρές) να στήσει κοινές ελληνοτουρκικές εξέδρες (όπως έχει προαναγγείλει – περιγράψει ο κ. Μπαγίς) 20 ν.μ. δυτικά των Σαμοθράκης, Λήμνου, Λέσβου, Χίου, Σάμου, Ρόδου και νότια του Καστελόριζου αποτελεί σοβαρή κίνηση παραχώρησης ελληνικής κυριαρχίας.

Βεβαίως, ο υπό καλλιέργεια αντίλογος είναι ότι διά του τρόπου της συνεκμετάλλευσης αυτού του είδους θα εξαλειφθούν τα υπάρχοντα πολιτικά προβλήματα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Θα προκύψουν όμως και νέα προβλήματα, περισσότερο επικίνδυνα, προς την κατεύθυνση τηςσυρρίκνωσης της Ελλάδας, και αυτό γιατί ανοίγει πιθανότατα ο δρόμος να χρησιμοποιήσει τις εξέδρες αυτές η Τουρκία ως αφετηρία διαμελισμού του Αιγαίου. Ετσι δημιουργείται ο κίνδυνος η Τουρκία:

* Να ισχυριστεί ότι η περιοχή δυτικά από τις εξέδρες αυτές ανήκει στην Ελλάδα και ανατολικά ανήκει στην Τουρκία. Ετσι, μια σειρά από τα προαναφερθέντα ελληνικά νησιά κινδυνεύουν να βρεθούν αυτόματα πάνω στην ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας και θα απομονωθούν, με κίνδυνο τον οικονομικό και εθνικό μαρασμό των κατοίκων τους.

* Να απαιτήσει την αναδιάταξη του FIR Αθηνών με αφετηρία τη γεωγραφική θέση στην οποία βρίσκονται οι εξέδρες αυτές, με αποτέλεσμα την απώλεια πολλών εκατομμυρίων ευρώ από τα τέλη υπέρπτησης.

* Να απαιτήσει, με αφετηρία τις εξέδρες (ανατολή-δύση), την επαναδιάταξη των ορίων στις περιοχές έρευνας και διάσωσης.

* Να ζητήσει την εφαρμογή του άρθρου 43 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας για την περιοχή ανατολικά από τις εξέδρες, προκειμένου να αναλάβει η Αγκυρα τον έλεγχο και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, καθώς και για τη ρύπανση της θάλασσας, αποκομίζοντας μέγιστα οικονομικά οφέλη.

* Να απαιτήσει με βάση τις εξέδρες την οριοθέτηση των ελληνοτουρκικών συνόρων με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η κυριαρχία της Ελλάδας.

* Τέλος, το θεσμικό και εξόχως εθνικό δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων μέχρι και τα 12 ν.μ. θα …. παραπεμφθεί στις καλένδες.

http://www.politis-gr.com/?p=7837

Πληρώνουμε συνέχεια. Τελικά μήπως είμαστε ηλίθιοι;

Γράφει ο 29-26

Βασικά υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που μονίμως πληρώνουν και αυτοί που μονίμως εισπράττουν. Τώρα τελευταία τα έχω πάρει στο κρανίο γιατί ψυλλιάζομαι ότι μάλλον ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Στην πιο μπανάλ και πολυπληθή από τις δύο. Στην εργατική τάξη που λένε.

Και συνεχίζω απʼ τον τίτλο. Πως γίνεται μια ζωή να δουλεύω και πάντα να χρωστάω; Μια ζωή είμαι οι εισπράξεις της αριστοκρατίας. Δουλειά μέχρι τον τάφο και μηδέν εις το πηλίκιον που έλεγε και ένας φίλος μου. Είμαι το πρώτο πούρο στο πρωινό του Τόνυ.

Υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να είμαι ηλίθιος. Το αντιλαμβάνομαι όταν βουλιάζοντας μέσα στην εξυπνάδα μου βλέπω τον φίλο μου (με το πηλίκιο) να αναγνωρίζεται ως προσωπικότητα της χρονιάς. Τότε με πιάνουν οι κρίσεις μελαγχολίας και ανάβω το δικό μου πούρο.

Υ.Γ Τελικά είμαι έξυπνος, ηλίθιος ή κουβανέζικο πούρο;

ʽʼΓράμμα φίλου από το υπερπέρανʼʼ

himaira.blogspot.com

      

Φιλικά

Christiana & Christos

Η παρακμή της Κυπριακής και Ελλαδικής κοινωνίας καταλήγει στον θάνατο!

Η ακόλουθη ανάρτηση δημοσιεύεται εκ νέου στην Ιστοσελίδα μας. Ένεκα της κρισιμότητας του θέματος επαναδημοσιεύεται! Παρακαλούμε τους φίλους και επισκέπτες της Ιστοσελίδας μας να προωθήσουν το άρθρο στους φίλους τους. Ξυπνήστε επιτέλους από τον λήθαργο τους συμπατριώτες μας! Οι κυβερνήσεις Γιωργάκη - Χριστόφια, το Ακελ, οι Άγγλοι, οι Τούρκοι και λοιποί εχθροί του λαού μας και τουΈθνους μας, δεν αστειεύονται….

Πρόκειται για απόσπασμα από το βιβλίο του V.Moshkov «Η ουσία της παρακμής». Όσα περιγράφει ο στοχαστής στο βιβλίο αυτό και που αφορούν μια κοινωνία που βγαίνει προς το μαρασμό και το θάνατο, μας φάνηκαν προφητικά. Φωτογραφίζουν τη σημερινή ελλαδική και κυπριακή κοινωνία. Την ίδια γνώμη εξέφρασαν και πολλοί άλλοι αφυπνισμένοι φίλοι μας, που διάβασαν αυτές τις γραμμές. Να μας συγχωρέσετε για κάποιες αστοχίες που υπάρχουν στη μετάφραση. Ίσως το κείμενο να χρειαζόταν περισσότερη επεξεργασία…Ωστόσο περισσότερη σημασία έχει το περιεχόμενο του κειμένου!

Μετάφραση και επιμέλεια : Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης

«Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ»

Η ουσία οποιασδήποτε κρατικής η εθνικής παρακμής είναι η σταδιακή αποδυνάμωση των δεσμών μεταξύ των ατόμων που συγκροτούν την κοινωνία και η τάση για ατομικισμό.

Τα μέλη μιας υγιούς κοινωνίας δένονται μεταξύ τους για να φτιάξουν ένα κράτος, όχι με εξαναγκασμό και όχι με αστυνόμευση, αλλά με αόρατα και πολύ πιο δυνατά συνεκτικά στοιχεία από τα πιο πάνω. Με συνεκτικούς δεσμούς αγάπης και αλληλεγγύης. Η κυβέρνηση έχει ειλικρινείς δεσμούς αγάπης και αφοσίωσης προς τον λαό, και δεν βασίζεται σε συμφέροντα, δεν κυβερνά με προπαγάνδα και δεν δικτατορεύει. Αυτή η αγάπη εκδηλώνεται αυθόρμητα από όλο τον λαό όταν το Κράτος διατρέχει κινδύνους. Τότε οι άνθρωποι μπορούν με ευκολία να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για αυτό.

Για τους ανθρώπους οι νόμοι της φύσεως λειτουργούν ακριβώς όπως και στην περίπτωση μιας κοινωνίας από μέλισσες ή μυρμήγκια. Η κυβέρνηση, ως πυρήνας και κέντρο, στο οποίο συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της κοινωνίας, είναι η μητέρα, η βασίλισσα. Οι μέλισσες και τα μυρμήγκια δεν ασκούν το «δημοκρατικό τους δικαίωμα» συζητώντας τις αρχές της κοινωνίας τους και τις υποχρεώσεις του καθενός, αλλά απλώς δίνουν την ζωή τους για την επιβίωση του συνόλου. Όταν μια τέτοια κυβέρνηση/βασίλισσα, αγαπητή από όλους, πεθάνει, τότε οι αόρατοι δεσμοί εξαφανίζονται και η κοινωνία διαλύεται.

Σε ένα υγιές κράτος, οι άνθρωποι έχουν μεταξύ τους έναν δεσμό ο οποίος προέρχεται από τον έμφυτο στον άνθρωπο πατριωτισμό. Και σε περίπτωση που το κράτος αποτελείται από ένα έθνος, προέρχεται από έμφυτο εθνικισμό, δηλ. χωρίς όρια και υπολογισμούς αγάπη προς την Πατρίδα και τα Ιδανικά του έθνους. Ως ένα αίσθημα, ο εθνικισμός είναι σιωπηλός και υπομονετικός, αλλά σε στιγμές που νιώθει κίνδυνο, θυσιάζει τα πάντα στο όνομα της Πατρίδας. Οι πολίτες και οι συμπολίτες, δηλ. τα μέλη μιας κοινωνίας, που θέλει να είναι ακμάζουσα και υγιής, θα πρέπει να έχουν οικοδομήσει έναν δεσμό αγάπης και συμπάθειας μεταξύ τους. Γι’ αυτό η πρώτη ένδειξη παρακμιακής κοινωνίας είναι η εγκληματικότητα.

Στο παρακμιακό κράτος όλοι οι δεσμοί σταδιακά αποδυναμώνονται. Πρωτίστως εξαφανίζεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την κυβέρνηση, ύστερα προς την Πατρίδα, ύστερα προς τους συμπολίτες, και στο τέλος εξαφανίζονται και οι δεσμοί που έχουν τα μέλη μιας οικογένειας.

Η παρακμή παρασέρνει την κυβέρνηση, η οποία σταδιακά χάνει την ενέργεια και το ηθικό της. Χωρίς αυτά πλέον δεν μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντά της.

Στην αρχή της παρακμής, η κυβέρνηση είναι ακόμα δυνατή, αλλά νιώθοντας το κακό προσπαθεί να κρατηθεί με όλα τα μέσα: ανθούν η παραπληροφόρηση, η συκοφαντία, οι διώξεις ή η καταφρόνηση των εθνοκεντρικών θεσμών, το ψέμα και η δημαγωγία. Αλλά, χρόνο με το χρόνο, ο κρατικός μηχανισμός καταρρέει. Σε αυτές τις εποχές, επινοούνται πολλοί νόμοι. Αλλά ούτε οι νέοι, ούτε οι παλαιοί νόμοι δεν εφαρμόζονται: τα όργανα του κράτους απλώς «πουλάνε» τους νόμους για να εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα. Επιπλέον η κυβέρνηση αρχίζει να διαλύεται σε κομμάτια, σε στρατόπεδα και μπλοκ. Μοιράζεται δηλ. σε στρατόπεδα εξουσίας που ανάμεσά τους επικρατεί η εχθρότητα.

Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση και ο λαός, στην εποχή της παρακμής, σταδιακά έρχονται αντιμέτωποι και αναπόφευκτα οδηγούνται σε σύγκρουση. Άλλη ένδειξη παρακμιακής κοινωνίας είναι τα κόμματα που έχουν μεταξύ τους αντιπαλότητες και δεν μπορούν να συνεννοηθούν σε τίποτα . Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όλους τους λαούς. Αλλά, πού θα καταλήξει αυτή η αντιπαλότητα, εξαρτάται από τον χαρακτήρα του κάθε λαού.

Η αντιπαλότητα αυτή μπορεί να μετατραπεί σε πόλεμο: ή κατά συγκεκριμένης κυβέρνησης ή και μόνον κατά του αρχηγού της κυβέρνησης. Μπορεί όμως να είναι και κατά του συστήματος διακυβέρνησης γενικά.

Η εχθρότητα εκδηλώνεται στην αρχή με συγκεντρώσεις, ομιλίες, επιμορφωτικά σεμινάρια κενού περιεχομένου ή εποικοδομητικής ασάφειας ημερίδες, βρισιές κ.ά. Στην συνέχεια μπορούν να εξελιχθούν σε οτιδήποτε βίαιο.

Δυστυχώς όμως, ο πόλεμος δεν τελειώνει με την πτώση της κυβέρνησης: έχει σειρά ο εμφύλιος πόλεμος. Ο παρακμιακός άνθρωπος όχι μόνο δεν αντέχει καμιά κυβέρνηση και κανένα περιορισμό στο «έτσι θέλω του», αλλά επιδιώκει να κατακτήσει την εξουσία. Η λαχτάρα για εξουσία και η μαζική θέληση για απόκτηση «ανώτερης» θέσης στην κοινωνία είναι και αυτά βασικότατα χαρακτηριστικά της παρακμιακής κοινωνίας. Όλοι θέλουν να διοικούν και να δημαγωγούν. Γεννιούνται κάθε είδους «σωτήρες»…

Το αίσθημα του πατριωτισμού σταδιακά σβήνει. Στην αρχή ο κρατικός πατριωτισμός και ο εθνικισμός πάνε στο περιθώριο. Ύστερα διώκονται και συκοφαντούνται όλοι όσοι εκπροσωπούν αυτούς τους «ισμούς». Μετά…, μετά η Πατρίδα πωλείται λιανικώς, αλλά και χονδρικώς, αρκεί μόνο να υπάρχουν αγοραστές. Οι προδότες φέρνουν τους εχθρούς για να τους παραδώσουν την Πατρίδα. Τους καλούν, ακόμα, για να αντιμετωπίσουν τους χθεσινούς συμπολίτες και αδελφούς τους…

Σταδιακά, μετά από τον κρατικό, πεθαίνει και ο ατομικός πατριωτισμός. Έρχεται η λατρεία για κάθε τι ξένο. Γίνονται μισητές οι εθνικές παραδόσεις και αρχές. Η γλώσσα γνωρίζει μεγάλη εισροή από ξένες λέξεις και ακούσματα και υφίσταται αλλοιώσεις και στην ιστορική της ορθογραφία. Αν δοθεί η ευκαιρία, η γλώσσα μπορεί να αλλάξει εντελώς.

Η αγάπη και η συμπάθεια μεταξύ συμπολιτών αντικαθίσταται από το μίσος. Πολλοί εγκαταλείπουν την πατρίδα όπου και όπως μπορούν, οι απομείναντες πολεμούν μεταξύ τους: κάψιμο περιουσίας, διαξιφισμοί κάθε είδους, βιασμοί, σκοτωμοί κλπ. Ο αγώνας πραγματοποιείται μεταξύ πόλεων, μεταξύ χωριών, εθνικοτήτων, κοινωνικών τάξεων, πολιτικών κομμάτων, θρησκευτικών ομάδων. Πριν από αυτήν την κατάσταση, συνήθως επικρατεί αναρχία.

Άλλο σύμπτωμα κρατικής απώλειας ισχύος είναι ότι το κράτος διαμελίζεται σε μικρές ομάδες στις οποίες μεγάλη επιρροή έχει η πλουτοκρατία.

Στο τέλος καταστρέφεται και ο τελευταίος κρίκος της κοινωνικής συνοχής, η οικογένεια. Χωρίζουν γονείς. Τα παιδιά μισούν, βρίζουν και ύστερα σκοτώνουν τους αδελφούς τους, ακόμα και τους γονείς τους.

Στην ουσία ένα αποδυναμωμένο κράτος γίνεται άθυρμα των συνοκτικότερων κοινωνικά κρατών και καταστρέφεται. Αυτό, κατά βάση, δεν είναι αποτέλεσμα πνευματικού κενού, όπως θα νόμιζε κάποιος, αλλά είναι ο καρπός αντικρατικών και αντεθνικών τάσεων, που γεννιούνται ή εμφυτεύονται σταδιακά στις νέες γενιές, που αντικαθιστούν τις παλαιές.

Σε λίγους εκλεκτούς ανθρώπους της παρακμιακής κοινωνίας δεν εμφανίζονται οι καταστροφικές τάσεις και αυτοί καλούνται να ξαναφτιάξουν την κοινωνία. Είναι οι πιο τραγικές μορφές της παρακμής. Η αποστολή τους είναι δύσκολη, αν όχι ακατόρθωτη.

Οι ταλαντούχοι άνθρωποι δεν προβάλλονται και δεν αξιοποιούνται, αλλά σταδιακά εξοβελίζονται! Ούτε και γεννιούνται ταλαντούχοι στην παρακμιακή κοινωνία. Στο τιμόνι της κοινωνίας, του πολιτισμού και του καθημερινού βίου έρχονται άνθρωποι κάτω του μέσου επιπέδου. Νέες ανακαλύψεις δεν γίνονται και οι επιστήμη πεθαίνει. Οι βιβλιοθήκες και τα μουσεία δεν έχουν επισκέπτες και μένουν σαν τάφοι που χάσκουν. Η μάθηση και η φοίτηση γίνονται απλώς και μόνον χάριν της απόκτησης πτυχίων και διπλωμάτων, που δίνουν κύρος, οικονομική άνεση και επαγγελματική ανέλιξη. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τίποτα, η λογοτεχνία πεθαίνει και οι τέχνες δεν ελκύουν τους πολίτες. Η όρεξη για διάβασμα και πνευματική ενασχόληση μειώνεται και σβήνει. Στα βιβλιοπωλεία ανθεί η πορνογραφία, η υπο-κουλτούρα και το φτηνό ανάγνωσμα. Τα μυαλά των ανθρώπων αποδυναμώνονται τόσο πολύ, που το παραμικρό διάβασμα για πνευματική εμβάθυνση φέρνει πόνο και ψυχική καταπίεση και όχι χαρά και ικανοποίηση. Πολλά κράτη δεν αντιλαμβάνονται την πραγματική αιτία αυτού του κακού και προσπαθούν να ανοίξουν περισσότερα σχολεία και πανεπιστήμια. Αλλά αυτό είναι λάθος για μια παρακμιακή κοινωνία: το μυαλό του ανθρώπου βρίσκεται σε παρακμή και αποσύνθεση και το διάβασμα είναι τόσο ανεπιτυχές όσο μια καλή διατροφή για ένα στομάχι που δεν χωνεύει λόγω αρρώστιας. Αυτά που ακούει ο μαθητής στο σχολείο φεύγουν αμέσως από το μυαλό του, και μένουν μόνο άχρηστες λέξεις και φράσεις που δεν αποτελούν καμιά γνώση ή τροφή για την σκέψη. Οι δάσκαλοι δεν είναι τίποτα παραπάνω από βιαστές των μαθητών: η μάθηση για αυτούς είναι ανεπιθύμητος πόνος.

Μαζί με τις πνευματικές δυνατότητες και αναζητήσεις, πεθαίνουν η ενέργεια, η θέληση και η επιχειρηματικότητα. Για λίγο, υπάρχει η θέληση για παπαγαλία από μερικούς, αλλά πεθαίνει και αυτή. Η τέχνη, η βιομηχανία και το εμπόριο φυτοζωούν, γιατί ελλείπουν τα άτομα που έχουν όρεξη να εργαστούν κι αυτό οφείλεται αφενός στο ότι δεν υπάρχει η κατάλληλη γνώση, και αφετέρου στο ότι ανθεί η τεμπελιά και ο παρασιτισμός. Αν βρεθούν εκείνη την στιγμή ξένοι, τότε ο γηγενής παρακμιακός πληθυσμός θα βρεθεί σε οικονομική κρίση και μετά σε εξάρτηση. Όταν δεν υπάρχουν ξένοι, τότε η οικονομία και η βιομηχανία καταρρέουν, ο λαός βρίσκεται σε στέρηση, αρχίζουν τα δάνεια, ανθίζει η κερδοσκοπία. Στο τέλος, θα υπάρξει υπογεννητικότητα, θα γεράσει ο πληθυσμός και θα έρθει ο θάνατος.

Εξ΄αιτίας της παρακμιακής του κατάστασης, ο άνθρωπος χάνει κάθε σταθερότητα. Η οκνηρία και η βαριεστημάρα δεν τον αφήνουν ούτε λεπτό. Όλα, τού προξενούν αηδία και απέχθεια: προς την απλή εργασία, προς το περιβάλλον, προς τους συνανθρώπους του.

Έχει συνεχή «δίψα» για φτηνιάρικη διασκέδαση και στις γρήγορες εναλλαγές τοπίων και εικόνων: υιοθετεί άνευ λόγου διάφορες μόδες για διάφορα πράγματα, έχει έντονες τάσεις για συνεχή ταξίδια και αλλαγές περιβάλλοντος. Όλα αυτά έρχονται να καλύψουν τα κενά που έχουν δημιουργηθεί στην πνευματικότητα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι τελικά γίνονται ένα είδος «αιώνιου Εβραίου ταξιδευτή» που θέλει να ξεφύγει από την μιζέρια και την πνευματική του αρρώστια. Τότε είναι που γεννιούνται οι διάφοροι τρόποι «διασκέδασης», τάσεις για καταναλωτισμό, για πολυτέλεια, για ευμάρεια κ.α.

Οι άνθρωποι γίνονται καταναλωτές και φανατικοί θιασώτες διαφόρων τάσεων και παιγνίων, ιδίως τζόγου και ομαδικών αθλημάτων. Πίνουν, γίνονται λαίμαργοι, ανθούν τα ναρκωτικά και η πορνεία. Ο γάμος θεωρείται πλέον βάρος δυσβάσταχτο. Η οικογένεια και τα παιδιά γίνονται απλώς περιττά. Στην αρχή πολλαπλασιάζονται τα διαζύγια, μετά ο γάμος αντικαθίσταται με «συμβόλαια» και «συμβιώσεις». Από την γέννηση των παιδιών οι άνθρωποι προσπαθούν να γλιτώσουν με διάφορα τεχνάσματα και δικαιολογίες, ανθούν οι αμβλώσεις. Η έννοια της οικογένειας δεν έχει πια νόημα. Από μόνη της αυτή η καταβαράθρωση του θεσμού της οικογένειας, είναι ο θάνατος για ένα κράτος.

Εκτός από τα παραπάνω ανθούν και οι σεξουαλικές ανωμαλίες: ο αυνανισμός, η παιδοφιλία, η ομοφυλοφιλία, η νεκροφιλία, αλλά και τάσεις για σεξουαλικό ασκητισμό κ.λ.π.

Ο άνθρωπος γίνεται λιγότερο κοινωνικός και ομιλητικός. Εξαφανίζονται οι ανθρώπινες φιλίες. Ανθούν ο εγωισμός και το μίσος. Εξαφανίζεται η τιμιότητα. Το ψέμα και η διαστρέβλωση είναι κάτι το συνηθισμένο και αποδεκτό. Η περιουσία του κοντινού ή του συγγενούς γίνεται στόχος για απόκτηση με όλα τα μέσα. Ληστείες και σκοτωμοί γίνονται καθημερινά….

Οι άνθρωποι χάνουν το ήθος και την τιμιότητά τους, γίνονται τεμπέληδες και ζηλιάρηδες. Οργανώνονται σε ομάδες για τη διάπραξη μεγαλύτερων εγκλημάτων, οργανώνονται σε «στρατούς» και ταξιδεύουν από το ένα μέρος στο άλλο για αναζήτηση λείας. Δεν τους σταματάει τίποτα: η χώρα γεμίζει από κατοικίες/κάστρα, που περιφράσσονται με συρματοπλέγματα και ηλεκτροφόρα κάγκελα. Η αστυνομία, μη αντιλαμβανόμενη τις αιτίες αυτού που συμβαίνει, είναι αναποτελεσματική.

Ο στρατός, ο οποίος πρέπει να είναι ο φύλακας κάθε κράτους, στην εποχή της παρακμής περιέρχεται σε αχρηστία: οι στρατιώτες χάνουν κάθε τιμιότητα και ανδρεία, χάνουν το ήθος και την υπακοή στους ανωτέρους, παρατηρείται φυγοστρατία. Σε εποχές ειρήνης, τέτοιος στρατός δεν έχει επαρκή εξοπλισμό και μισθοδοσία, και γίνονται συνεχείς ανακατατάξεις. Οι ανώτεροι αξιωματικοί εμπλέκονται σε δωροδοκίες και σκάνδαλα. Ο θεσμός των Ενόπλων Δυνάμεων βάλλετε γενικά…

Εν καιρώ πολέμου ο παρακμιακός στρατός εύκολα πανικοβάλλεται και οπισθοχωρεί.

Στο τέλος, οι εξωτερικοί εχθροί, γνωρίζοντας ότι δεν θα αντιμετωπίζουν σοβαρή αντίσταση, εισβάλλουν στην χώρα, ληστεύουν και βιάζουν τους κατοίκους, παίρνουν αιχμαλώτους. Την κατεστραμένη χώρα την διαμελίζουν σε κομμάτια, βάζουν φόρους…

ΤΑ …ΓΕΩΜΗΛΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

Σε άρθρο του στον Πολίτη της Κυριακής 16/05/2010, ο γνωστός από την πλούσια εθνομηδενιστική του δράση, Νίκος Τριμιλινιώτης εξέφρασε την υποστήριξη του στον ‘‘VIP δημοσιογράφο’’, Μ. Δρουσιώτη, και δικαιολόγησε την κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων του Δικηγόρου Ξ. Ξενοφώντος, διατυπώνοντας την άποψη ότι η παράνομη δράση της αστυνομίας είναι εντός των συνταγματικών θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Αυτός, ο τροτσκιστής ‘‘επαναστάτης’’, αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογήσει τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, όποτε βεβαίως αυτοί στρέφονται κατά αντικατοχικών πατριωτών, δηλαδή εν τοις πράγμασι αυτοαναιρούμενοι. Βεβαίως στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του, γράφοντας εκτός θέματος, παραθέτει το κείμενο του λεγόμενου αντιρατσιστικού Νόμου και εξαπολύει μύδρους κατά των ‘‘κακών ρατσιστών’’ των οποίων το δικαίωμα λόγου και έκφρασης, καλώς, κατά τον ίδιο, περιστέλλει, η κατά τ’ άλλα κακή, αστική δημοκρατία εφ’ όσον αυτοί, κατά τον Τριμηλινιώτη εκφέρουν λόγο κατά της παρουσίας μεταναστών στην Κύπρο και ευρύτερα στην Ευρώπη. Η άστοχη σύνδεση, από τον εν λόγω κύριο, του συμβάντος με το ‘‘Παρατήριο Χριστόφια’’ και του διωκόμενου Δικηγόρου με το μεταναστευτικό φαινόμενο και τις αντιδράσεις σ’ αυτό, είναι ίδιον των μεταλλαγμένων τροτσκιστών, οι οποίοι την τελευταία 20ετία έχουν μεταβληθεί σε δεκανίκια και έχουν καταστεί διαπρύσιοι υπερασπιστές της δικτατορίας του πολιτικώς ορθού, που επέβαλε η παγκόσμια Νέα Τάξη Πραγμάτων σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και η οποία μετά την εκλογή, Χριστόφια έχει επεκταθεί και στην Κύπρο. Στόχος αυτού του κυρίου είναι να πετύχει μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια: Πρώτον: Να κατατρομοκρατήσει όσους εκφέρουν αντιστατικό λόγο στις απαράδεκτες μεθοδεύσεις της Κυβέρνησης Χριστόφια στο Εθνικό Θέμα. Δεύτερον: Να κατασιγάσει τις ολοένα και αυξανόμενες λαϊκές αντιδράσεις στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση και ιδίως στο φαινόμενο των παχυλά αμοιβομένων, από τον ιδρώτα και το υστέρημα του Κυπριακού λαού, των δήθεν πολιτικών προσφύγων. Τρίτον: Να πατάξει, εν τη γενέσει του, το πατριωτικό εθνικιστικό ρεύμα που ήδη έχει αρχίσει να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς και στην Κύπρο. Ο κύριος αυτός έχει αναχθεί από το καθεστώς Χριστόφια και τις εφημερίδες, που είναι ταγμένες στην υπηρεσία της Νέας Τάξης Πραγμάτων, σε ιδεολογικό γκουρού και γενικό εισαγγελέα δίωξης και κατασυκοφάντησης των πατριωτικών ιδεών. Ωστόσο, τόσο ο εν λόγω κύριος όσο και οι ψηλοί προστάτες του, ματαιοπονούν διότι τα στελέχη και τα μέλη του εθνικιστικού κινήματος δεν είναι κατασκευασμένοι από την εύκαμπτη πάστα που είναι κατασκευασμένοι οι ίδιοι ώστε να τρομοκρατούνται από της διώξεις και εύκολα να καταθέτουν τα όπλα. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι γνωρίζουν ότι η πίστη είναι πιο δυνατή και από τη φωτιά και σε μια εποχή που διακρίνεται από την απιστία της, αυτοί παραμένουν πιστοί στις ιδέες τους και στο ιδεολογικό τους λάβαρο. Οι διώξεις όχι μόνο δεν τους πτοούν αλλά αντίθετα τους ατσαλώνουν, και αυτό πολύ σύντομα θα διαφανεί. Οδυσσέας Διομήδους Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης Τομέας Ιδεολογίας και Μελετών Υ.Γ.: Θέλουμε δια της παρούσης να εκφράσουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον διωκόμενο εθνικιστή-αγωνιστή Δημήτρη Παπαγεωργίου, τον οποίο το μεταπολιτευτικό κράτος των Αθηνών κράτα προφυλακισμένο για της ιδέες επί πεντάμηνο, τη στιγμή που με περισσή ευκολία αποφυλακίζει εμπόρους ναρκωτικών και αναρχικούς δολοφόνους. Η ώρα της δικαίωσης δεν θα αργήσει και αυτήν είναι που τρέμει ο μεταπολιτευτικός αντεθνικός πλουτοκρατικός κοινοβουλευτισμός.